درباره سورهٔ یونس
دهمین سورهى قرآن كریم كه در اوایل بعثت در مكّه نازل شده است، «یونس» نام دارد. این سوره یكصد ونه آیه دارد و عمدهى مطالب آن، پیرامون توحید و حقّانیّت قرآن، پاسخ به منكران وحى، بیم دادن مشركان، بیان عظمت آفرینش و آفریدگار، ناپایدارى دنیا و توجّه دادن به آخرت است.
سورهى قبل، یعنى توبه، رفتار منافقان و كیفر آنها را بیان مىكرد؛ این سوره به بیان رفتار مشركان پرداخته است.
با اینكه در این سوره، تاریخ حضرت نوح و موسى به تفصیل بیان شده، امّا داستان توبهى قوم یونس در نصف آیه (آیهی 98) و با اشاره آمده است، ولى نام این سوره را سورهی یونس نهادهاند، شاید به خاطر حسّاسیّت و اهمیّت كار قوم یونس باشد كه در آخرین لحظهها توبه كردند و خداوند توبهى آنان را پذیرفت.
امام صادق علیه السّلام فرمود: حضرت یونس علیه السّلام از سى سالگى تا 63 سالگى تبلیغ كرد، تنها دو نفر به او ایمان آوردند. حضرت، مردم را نفرین كرد و از میان آنان رفت. یكى از آن دو مؤمن كه حكیمى دانا بود، با دیدن نفرین پیامبر و رفتنش از آن منطقه، بر بلندى رفت و با فریاد به مردم هشدار داد. مردمِ متأثّر شده و با راهنمایى او از شهر بیرون رفتند و میان خود و فرزندانشان فاصله انداختند و به درگاه خدا ناله و توبه كردند تا بخشوده شدند. یونس علیه السّلام چون برگشت، دید كه آن قوم هلاك نشدهاند، سبب را پرسید، ماجرا را برایش شرح دادند.
