درباره سورهٔ عادیات
این سوره یازده آیه دارد و بنا به شهادت سوگندهای اوّلش در مدینه نازل شده است.
اين سوره دربارهی ناسپاسى انسان و كفران نعمت هاى پروردگارش و حبّ شديدش نسبت به خير سخن مىگويد، و نتيجه مىگيرد با اينكه دوستدار خير خلق شد، و با اينكه خير را تشخيص مىدهد، اگر انجام ندهد حجّتى بر خدا ندارد، بلكه خدا بر او حجّت دارد، و به زودى به حسابش مىرسند.
دو خصلت بنى آدم : «كنود» بودن و حبّ مال داشتن
كلمه «كنود» به معناى كفرانگراست واين آيه مانند آيهی شريفه«ان الانسان لكفور»از آنچه در طبع بشر نهفته شده خبر مىدهد، وآن اين است كه پيرو هواى نفس و دلداده به لذائذ دنيا است، و در نتيجه از شكر پروردگارش در مقابل نعمت هايى كه به او ارزانى داشته روگردان مىشود.
