درباره سورهٔ هود
این سوره در سالهاى آخر حضور پیامبر صلّى الله علیه وآله در مكّه نازل شده است، سالهایى كه به جهت وفات حضرت ابوطالب و حضرت خدیجه مسلمانان در شرایط بسیار سختى بسر مىبردند.
پیامبر اكرم صلّى الله علیه وآله فرمود: سورهى هود مرا پیر كرد. زیرا آیهى استقامت (آیهی 112) در این سوره نازل شده است: «فاستقم كما امرت و من تاب معك» همان گونه كه به تو دستور داده شده پایدارى و صبر كن و یاران تو نیز باید پایدارى كنند. امّا بىصبرى یاران پیامبرصلّى الله علیه وآله آن حضرت را زجر مىداد.
محتواى این سوره كه یكصد و بیست و سه آیه دارد، تاریخ پیامبران و به خصوص حضرت نوحعلیه السّلام و توجّه به مسائل اعتقادى است. از دقّت در تاریخ انبیا استفاده مىشود كه حركت انبیا یك جریان مستمرّ تاریخى است، نه یك حادثهى زودگذر. تاریخ پیامبران و اقوام آنان قانونمند است و مطالعهى آن رمز سقوط یا عزّت ملّتها را روشن مىسازد و نشان مىدهد كه دین از جامعه جدا نیست و سرنوشت جامعه بستگى تمام به دین و آئین مردم آن جامعه دارد.
در این سوره پنج مرتبه نام حضرت هود علیه السّلام آمده است كه برابر با تكرار این نام در باقى قرآن است.
