درباره سورهٔ نحل
شانزدهمین سورهى قرآن كریم، كه 128 آیه دارد، بدلیل اشاره به خلقتِ زنبور عسل، «نحل» نام گرفته است.
با آنكه قرآن، كتابِ تشریع است، ولى نام بسیارى از سورههاى آن بر اساس تكوین است، همچون «نَجْم = ستاره»، «شَمْس = خورشید»، «فیل»، «عنكبوت» و «نحل». این نامها، رمز آن است كه همه موجودات هستى، چه در آسمان و چه در زمین، چه كوچك و چه بزرگ، همه نزد قدرت او یكسانند و كتابِ شریعت، بر اساس كتابِ طبیعت، بنا نهاده شده و این دو كتاب، از یك مبدأ نشأت گرفتهاند.
یكى از نامهاى این سوره، سورهى نعمتهاست، زیرا بالغ بر پنجاه نعمت در آن آمده است.
در این سوره، از نعمتهاى الهى، دلایل توحید و معاد، احكام جهاد، تهدید مشركان، نهى از ظلم و فحشا، پیمانشكنى و بدعتها و وسوسههاى شیطانى، مطالبى به میان آمده است.
مطابق نظر مرحوم علّامه طباطبایى در تفسیر المیزان، از شأن نزولهاى آیات این سوره، فهمیده مىشود كه چهل آیه اوّل آن، مربوط به اواخر دوران مكّه و هشتاد و هشت آیه دیگر آن، مربوط به اوایل زمان هجرت به مدینه است.
