درباره سورهٔ غافر
این سوره هشتاد و پنج آیه دارد و مكّى است.
نام این سوره «غافر» از آیهی سوّم گرفته شده است كه خداوند را «غافر الذّنب» بخشنده گناهان معرّفى مىكند. نام دیگر این سوره، «مؤمن» است، به جهت شخصى كه در دستگاه فرعون بود و ایمان خود را كتمان مىكرد تا بتواند به موسى كمك كند. ماجراى این فرد كه به «مؤمن آل فرعون» معروف گشته در آیات 28 به بعد این سوره آمده است.
محتواى این سوره علاوه بر داستان موسى، نوح و عاد و ثمود، معارف توحید و معاد و حكمت الهى است و حدود بیست آیه دربارهى مؤمن آل فرعون است كه در جاى دیگر قرآن نیامده است.
در قرآن هفت سورهى پى در پى با آیهى «حم» آغاز مىشود كه این سوره، اولین آنهاست و بقیه عبارتند از: فصّلت، شورى، زخرف، دخان، جاثیه و احقاف و گاهى «حوامیم» گفته مىشوند.
در روایات، خواندن سورههاى «حوامیم» در نماز شب سفارش شده و از پیامبر اكرم صلّى الله علیه وآله نقل شده كه «حوامیم» مغز قرآن است.
در حدیث مىخوانیم: «حوامیم» تاج قرآن و گلهاى خوشبوى آن است و خداوند قارى این سورهها و همسایگان و بستگان و دوستان او را مورد لطف قرار مىدهد و عرش و كرسى براى او استغفار مىكنند.
