درباره سورهٔ ق
این سوره چهل و پنج آیه دارد و در مكّه نازل شده است.
نام این سوره از ابتداى آن كه حرف مقطّعه «ق» مىباشد، گرفته شده است.
محور اصلى آن، همانند دیگر سورههاى مكّى، مسئله معاد و بیان فرجام اقوام گذشته و افراد نیك و بد است.
سوره با استبعاد و انكار مخالفان نسبت به زنده شدن دوباره انسان آغاز مىگردد و با استناد قرآن به نمونههاى معاد در طبیعت و آفرینش ادامه مىیابد. شیوهی جان دادن انسان به هنگام مرگ و حوادث تكان دهنده پایان جهان كه سرآغازى است بر جهان دیگر، مقدّمهاى است براى بیان گوشهاى از حوادث قیامت و ویژگىهاى بهشت و دوزخ.
و آنچه در این میان انسان را از خطرات حفظ مىكند، یاد خدا و توجّه به كلام اوست كه در این سوره به آن سفارش شده است.
