درباره سورهٔ اعراف
این سوره دویست و شش آیه دارد و از سورههای مکّی است. در این سوره از اصحاب اعراف و داستان اعراف (آیهی 46 و 48) سخن به میان آمده، لذا به «اعراف» نامگذاری شده است.
«اعراف» جمع «عرف» به معنای مکان بلند است. در روایات و تفاسیر، نظرات مختلفی دربارهی اهل اعراف به چشم میخورد. برخی آنان را اولیای خدا دانستهاند که بر بلندیی میان بهشت و جهنّم قرار میگیرند و از سیمای مردم، همهی آنها را میشناسند، بهشتیان را سلام و تبریک میگویند و از سرنوشت دوزخیان نگرانند؛ امّا برخی آنان را افراد ضعیف معرّفی میکنند که گناهان وعباداتی دارند و منتظر لطف خدایند.
شاید بتوان گفت که صاحب و محور اصلی اعراف، اولیای خدایند و افراد ضعیف، در حاشیه قرار دارند.
