درباره سورهٔ قیامت
این سوره چهل آیه دارد و در مكّه نازل شده است.
نام آن برگرفته از آیهی اوّل است و به معناى رستاخیز مىباشد.
محور مطالب این سوره چنانكه از نامش پیداست، موضوع معاد و روز قیامت مىباشد. ابتدا حوادث سخت و سهمگین پایان این جهان مطرح شده و سپس چهرههاى شادمان و غمگین نیكوكاران و بدكاران آمده است.
ادامهی سوره، حالات انسان در هنگام جان دادن و مرگ را بیان كرده و با اشارهاى به آفرینش انسان از قطرهاى آب پست، كه نشانهی قدرت خداوند بر آفرینش دوبارهی انسان است، پایان مىیابد.
البتّه چهار آیهی میانى سوره، در مورد قرآن و نحوهی نزول و قرائت آن است.
