درباره سورهٔ انسان
این سوره که نام دیگر آن دهر میباشد، سی و یک آیه دارد و در مدینه نازل شده است. آغاز این سوره، خلقت انسان را بعد از آنكه نامى از او در ميان نبود خاطرنشان مىسازد، و سپس مىفرمايد كه خداى تعالى او را به راهى كه تنها راه اوست هدايت كرد، حال يا اين انسان شكر هدايتش را مىگزارد، و يا كفران مىكند. آنگاه مىفرمايد براى كافران انواعى از عذاب و براى ابرار الوانى از نعمت آماده كرده، و اوصاف آن نعمت ها را در طى هجده آيه شرح مىدهد.
بر اساس روایات، مراد از «ابرار» در این آیات، اهل بیت پیامبر صلّی اللّه علیه و آله هستند که با نذر روزه گرفتند و افطاری خود را به یتیم و مسکین و اسیر دادند که در آیات هفت به بعد آمده است.
پس از بيان اوصاف نعمت برای ابرار، روى سخن را به رسول گرامى خود نموده مىفرمايد: قرآنِ نازل شده، از ناحيهی اوست، و مايه تذكّر بشر است، پس بايد كه در برابر حكم پروردگار خود صابر باشد، و هوا و هوس هاى كفّار را پيروى نكند، و بايد كه پروردگار خود را صبح و شام به ياد بياورد و براى او شبها به سجده بيفتد، و شبها را طولانى تسبيح گويد.
