درباره سورهٔ توبه
این سوره كه نهمین سورهى قرآن كریم است، یكصد و بیست ونه آیه دارد و در سال نهم هجرى نازل شده است. قسمتهایى از آن قبل از جنگ تبوك، بخشى در حال جنگ و قسمت دیگر، بعد از آن نازل شده است.
مشهورترین نامهاى این سوره در روایات، «توبه» و «برائت» است. «توبه»، از آن جهت كه در این سوره، بارها از توبهى انسان و بازگشت لطف الهى سخن به میان آمده است، و «برائت»، بدان جهت كه این سوره با اعلام برائت از مشركان آغاز شدهاست.
برخى مفسّران به خاطر ارتباط مطالب این سوره با سورهى «انفال»، این سوره را دنبالهى آن دانسته وگفتهاند: به همین دلیل نیازى به «بسماللَّه الرّحمن الرّحیم» نداشته است، ولى به عقیدهى ما كه از اهل بیت پیامبر صلّى الله علیه وآله گرفتهایم، این سوره، مستقل است و نداشتن «بسم اللَّه» به خاطر لحن قهرآمیز آن نسبت به مشركین است، زیرا كلمهى «بسم اللَّه»، نشان رحمت و امان است و این سوره با اعلام تنفّر از مشركانِ پیمان شكن آغاز شده است. چنانكه حضرت على علیه السّلام مىفرماید: «بسماللّه» براى امان دادن و برائت براى رفع امان است.
